طبقه بندی مخمرهای غنی از روی

مکمل های روی چهار مرحله را پشت سر گذاشته اند. اولین نسل از مکمل های روی که برای اولین بار ظاهر شد نمک های معدنی مانند سولفات روی و کلرید روی بودند. ساختار ساده، قیمت پایین و مصرف متوسط ​​آن می تواند علائم ناشی از کمبود روی را از بین ببرد. مرحله دوم شامل چندین مکمل روی آلی مانند گلوکونات روی، گلیسیریزینات روی، سیترات روی، لاکتات روی و غیره است. مرحله سوم کیلاسیون اسید آمینه روی است.
روی غیر آلی
از جمله سولفات روی، اکسید روی، کربنات روی، سولفید روی و غیره. نماینده معمولی روی غیر آلی سولفات روی است که ساختار ساده و قیمت پایینی دارد. مصرف متوسط ​​مکمل می تواند علائم ناشی از کمبود روی را از بین ببرد. طبق فارماکوپه چینی، میزان جذب بدن انسان تنها 7 درصد است. به دلیل واکنش آن با اسید معده، کلرید روی تولید شده یک عامل خورنده بسیار سمی است که منجر به عوارض جانبی قابل توجهی می شود. واکنش های شایع گوارشی شامل کاهش اشتها، حالت تهوع، استفراغ، درد شکم، اسهال و غیره است که به راحتی می تواند باعث مسمومیت با روی شود.
معایب روی غیر آلی: الف. روی به‌عنوان یک یون معدنی وجود دارد و تحت تأثیرات متضاد به سختی توسط بدن انسان جذب می‌شود. ب آسان برای تشکیل مواد نامحلول با اسید کربنیک و اسید فیتیک در گیاهان، تحت تاثیر قرار جذب. ج در محیط خنثی روده، نمک های معدنی روی مستعد هیدرولیز هستند. د اثر محرکی بر روی دستگاه گوارش دارد و ممکن است باعث اسهال شود.
سنتز آلی روی
از جمله روی گلوکونات، اگزالات روی، سیترات روی، لاکتات روی، روی گلیسیریزینات و غیره، این اولین نوع توسعه یافته روی آلی است. در مقایسه با روی معدنی، مهم ترین ویژگی آن این است که اثر محرک آن بر روی دستگاه گوارش به طور قابل توجهی کاهش می یابد و میزان جذب خوراکی و میزان مصرف آن در مقایسه با روی غیر قطبی بهبود می یابد.
زینک گلیسیریزیک اسید موجود در روی آلی محصولی از ترکیب اسید گلیسیریزیک استخراج شده از شیرین بیان گیاهی و روی است. اسید گلیسیریزیک و یون روی را در بدن آزاد می کند و به عنوان یک داروی ضد زخم خوراکی استفاده می شود. با این حال، به دلیل هزینه بالای آن، کاربرد گسترده آن محدود است. زینک گلوکونات دارای محتوای بالا و جذب خوب است، اما برای دستگاه گوارش تحریک کننده است. مصرف خوراکی ممکن است باعث تهوع خفیف، استفراغ، یبوست و درجات خاصی از تحریک مخاط معده شود. بین سولفات روی و گلوکونات روی [1] مصرف شده توسط جمعیت تفاوت معنی‌داری در حداکثر غلظت دارو و فراهمی زیستی وجود ندارد، اما گلوکونات روی سریع‌تر جذب می‌شود، مدت زمان بیشتری را حفظ می‌کند و حداکثر غلظت و فراهمی زیستی بیشینه دارو در مقایسه با سولفات روی بالاتر است. 2. 5-3. 0 کیلوگرم خرگوش سالم به صورت خوراکی با 20 میلی گرم بر کیلوگرم سولفات روی و گلوکونات روی تجویز شد، که این دومی دارای فراهمی زیستی معادل چهار برابر سولفات روی است [2]. لاکتات روی یک نمک اسید آلی است که به صورت خوراکی برای درمان صرع استفاده می شود. سرعت جذب بالایی دارد و تحت تأثیر اسید فیتیک و نمک های فیتات قرار نمی گیرد. طبق گزارشات [3]، فراهمی زیستی لاکتات روی در موشهای آزمایشگاهی تقریباً 1.{8}}.5 برابر گلوکونات روی است. سان گوپینگ فارماکوکینتیک قرص‌های گلوکونات روی خوراکی را در بیماران سرطانی مطالعه کرد و دریافت که ویژگی‌های جذب سریع، غلظت بالا و حذف سریع را دارد [4].
اگرچه این نوع محصول معایب نمک های روی نسل اول را بهبود بخشیده است، اما همچنان اثر آنتاگونیستی و میزان جذب پایینی دارد. با توجه به فرهنگ لغت چینی Materia Medica، مصرف روی ارگانیک هنوز "اغلب منجر به علائم تحریک دستگاه گوارش مانند ناراحتی معده، تهوع و استفراغ می شود" و "استفاده مداوم ممکن است باعث واکنش های نامطلوب مانند دفع پتاسیم و سدیم، ادم خفیف شود". همچنین گزارش های متون وجود دارد مبنی بر اینکه فراهمی زیستی آن نسبتاً کم است، فقط حدود 14٪. مردم در حال انجام تحقیقات بیشتر و بهبود در دسترس‌پذیری زیستی، عوارض جانبی سمی، جذب و مکانیسم‌های متابولیک آن هستند.
شکل کمپلکس اسید آمینه
مجتمع های اسید آمینه برای اولین بار توسط آزمایشگاه بیولوژیکی "Aibiwang" آمریکایی ساخته شد. در اوایل دهه 1980 به چین فروخته شد و اکنون در چین تولید می شود. ابتدا آهن پروتئینی از پروتئین‌های گیاهی حیوانی و عناصر آهن سنتز شد و پس از حصول نتایج خوب، برای تشکیل کمپلکس‌های اسید آمینه روی ارتقا و توسعه یافت. این کمپلکس از ترکیب اسیدهای آمینه و عناصر فلزی مانند روی در شرایط فرآیندی خاصی تشکیل می شود.
اسید آمینه روی دارای تفاوت های اساسی در شیمی و بیوشیمی در مقایسه با روی معدنی است. عناصر فلزی موجود در نمک های معدنی مانند سولفات روی در حالت یونی وارد روده می شوند و در اثر PH و عوامل محیطی با عناصر دیگر واکنش داده و به مواد نامحلول تبدیل می شوند که به سختی هضم و جذب می شوند. اسید آمینه روی توسط گروه کربوکسیل در اسیدهای آمینه و عناصر روی برای تشکیل نمک تشکیل می شود. در عین حال، اتم نیتروژن روی گروه آمینه در اسیدهای آمینه دارای یک جفت الکترون مشترک است که می تواند از طریق پیوندهای هماهنگی، یک مجتمع حلقه شش عضوی ساختاری پایدار با روی تشکیل دهد، بنابراین پایداری شیمیایی خوبی دارد. علاوه بر این، اسید آمینه روی به دلیل داشتن بار درون مولکولی خنثی، حلالیت خوب در محیط pH بدن و آزادسازی آسان یون های فلزی، به راحتی توسط بدن انسان جذب و مورد استفاده قرار می گیرد. پایداری شیمیایی این کمپلکس متوسط ​​است و اسیدهای آمینه اثر محافظتی بر روی یون‌های فلزی دارند که می‌توانند از تبدیل شدن روی به ترکیبات نامحلول در روده یا جذب روی کلوئیدهای نامحلول که مانع جذب عناصر می‌شوند و در نتیجه جذب توسط بدن را تسهیل می‌کنند، جلوگیری کند. روی غیر آلی به مولکول‌های حامل نیاز دارد تا یون‌های فلزی را محصور کرده و یک کمپلکس محلول در لیپیدی آلی در خارج از غشای سلولی تشکیل دهند تا به یون‌ها اجازه عبور از غشای سلولی داده شود. برعکس، پس از ورود به بدن، کمپلکس‌های اسید آمینه روی می‌توانند مستقیماً روی را به بافت‌ها و سیستم‌های آنزیمی خاص با توجه به نسبت‌ها و مقادیر مختلف اسیدهای آمینه خاص مورد نیاز بافت‌ها و سیستم‌های آنزیمی مختلف منتقل کنند. روی از طریق عمل آنزیم ها و بافت ها برای رفع نیازهای بدن آزاد می شود. این امر نیاز به حالت رشد مورد نیاز روی معدنی را از بین می برد و در نتیجه راندمان استفاده از مجتمع را بهبود می بخشد.
به طور خلاصه، جذب و متابولیسم کمپلکس های اسید آمینه روی در بدن با روی معدنی متفاوت است و مجتمع های اسید آمینه روی خاص می توانند فرآیندهای بیولوژیکی خاصی را تحریک کنند. مطالعه روی تجویز خوراکی لیزین روی و سولفات روی در سگ ها نشان داد که فراهمی زیستی لیزین روی به طور قابل توجهی بیشتر از سولفات روی است [5].
اگرچه اسید آمینه روی دارای ثبات شیمیایی خوب، حلالیت خوبی در محیط pH بدن است و به راحتی توسط بدن انسان جذب و مورد استفاده قرار می گیرد، مطالعات تجربی حیوانی نشان داده است که [6]: زمانی که محتوای کلسیم، اسید فیتیک و ... سلولز کم است، میزان استفاده از ترکیب اسید آمینه روی بهتر از روی معدنی نیست. هنگامی که محتوای آنتاگونیست روی در جیره زیاد باشد، ترکیب اسید آمینه روی از تبدیل شدن روی به ترکیبات نامحلول در دستگاه گوارش یا جذب مستقیم روی کلوئیدهای محلول که مانع جذب می شوند، جلوگیری می کند، بنابراین از نظر بیولوژیکی بسیار موثر می شود. به عبارت دیگر، فراهمی زیستی آن تنها برخی از عوامل تأثیرگذار روی معدنی را بهبود می‌بخشد، بدون اینکه واقعاً میزان جذب انسانی آن را افزایش دهد.